17.04.2012
пік Рэвалюцыі, Памір
Без дваццаці шасці – сем тысяч метраў! Мяжа вельмі салідная. Да такіх вышынь у Берасці дацягваліся адзінкі. А вось яшчэ аднымі смельчакамі стала больш.Толькі ўявіце сабе – ніхто і ніколі не быў на гэтай вяршыні ў халодную пару года. Дзіва што: і ўлетку на пік Рэвалюцыі цягне не шмат каго, што ўжо тут пра зіму казаць! Раён аддалены ад набітых альпінісцкіх сцежак, і дабрацца туды неверагодна складана. Куды больш жаданымі месцамі для альпіністаў з’яўляюцца традыцыйныя памірскія вышыні – пік Камунізма і пік Леніна. Хоць «рост» кожнай з іх – больш за сем кіламетраў.
Пачыналіся прыгоды вельмі нестандартным, але прадуктыўным чынам: за тыдзень да выезду на Дамбай адзін мой добры таварыш напісаў мне паведамленне на тэлефон: «На Ушбу ідзеш?» 
«Любая наша дарога заўсёды пачынаецца з першага кроку», – так кажуць кітайцы, і я іх у гэтым падтрымліваю. У гэтым артыкуле гаворка пойдзе пра не адзін дзясятак крокаў Айка Мялконяна і траіх яго сяброў. А дарога прывяла іх у Арменію на гару Аждаак, трэцюю па вышыні ў краіне і, несумненна, адно з цудоўнейншых месцаў на Зямлі. 
Аляксей Заводскі, расіянін-экстрэмал, самастойна і бясстрашна пакарае вяршыні свету. У гэтым сезоне ўбачыў свет з вяршыні Айленд піка, што ў Непале. Вось што ён мне пра гэта распавёў. 