Ала-Арча

Наша Ала-Арча

Наша Ала-Арча

image041Мяне з Кожухавым раздзяляе 350 км, але хацелася, каб гэтая адлегласць была больш!

         Насамрэч у гэтым эпіграфе (а фразачка радзілася пасля ўзыходжання на п. Карона ў паскуднае надвор’е) жарт дамінуе над праўдай. Калі б Юры Міхайлавіч быў кепскім інструктарам, наўрад ці я адправілася з ім на зімовую змену ў Ала-Арчу. Я думаю, да месца будзе менавіта тут спець невялічкую оду ў гонар нашага інструктара і потым перайсці да пераказу нашых прыгод у зімовых гарах.

Спадар Кожухаў – страшэнна добры трэнер: на занятках, да і на маршрутах, ён у меру строг, сур’ёзен, хаця ахвотнік пажартаваць (ох, вось гэтыя альпінісцкія анекдоты – вушы вянуць), агрэць інструментам па касцы вучня за дрэнныя паводзіны. Галава нашага інструктара нашпігавана разнастайнымі альппрыёмамі, а рукі ўсё гэта могуць спрытна ўзнаўляць, акрамя таго, ён з радасцю, проста і даступна дзеліцца ведамі з юнымі, жаўтаротымі альпіністамі (ад вас, юныя нубы, патрэбна толькі жаданне вучыцца!). Здаецца, час спыніцца, а то я адчуваю, што недзе там, каля манітора, Юры Міхайлавіч захліпаецца ад захаплення.

Перш як патрапіць у альплагер “Ала-Арча”, наша бравая чацвёрка, а менавіта такім саставам мы адбывалі тэрмін у гарах, акунулася ненадоўга ў жыццё Бішкека. Вядома, першае ўражанне: “Што за дзікі горад?”: кожны таксіст намагаецца павезці цябе ў Каркол, бачачы ў табе альпініста-вышынніка; вуліцы ўсеяны толькі абменнікамі, аптэкамі, закусачнымі. Ствараецца ўражанне, што жыхары Бішкека толькі і робяць, што мяняюць валюту, каб потым патраціць яе на гіганцкую порцыю шаўрмы, а затым бягуць у аптэку, каб набыць пілюлі ад цяжару ў жываце. А пра адсутнасць разметкі на дарогах я маўчу – дзікая дзіч.

Читать дальше

Опубликовано Editor в Альпинизм, 0 коментариев